Eucharystia

Zgromadzeni na Świętej Wieczerzyto hasło programu duszpasterskiego dla Kościoła w Polsce na rozpoczynający się w I-szą niedzielę Adwentu 2020 r. nowy rok liturgiczny 2020/2021.

Jego mottem są słowa: „Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba” (J. 6,32). Rok ten będzie drugim etapem trzyletniego programu duszpasterskiego pod hasłem: „Eucharystia daje życie”. Jego zasadniczym celem jest pogłębienie wśród wiernych znaczenia tajemnicy Eucharystii jako centrum życia chrześcijańskiego, rozumienia symboliki celebracji eucharystycznych i częstego uczestnictwa w nich.

W drugim roku realizacji programu duszpasterskiego będziemy koncentrować się na sprawowaniu Eucharystii, stąd właśnie hasło: „Zgromadzeni na Świętej Wieczerzy”. Chcemy pogłębić ars celebrandi, a więc to wszystko, co związane jest z pięknem sprawowanej liturgii. Dlatego ważne także będzie usuwanie z przestrzeni sacrum Eucharystii tego, co desakralizuje, zaciemnia prawdę o niej.

Wielkie znaczenie będzie miało również szerokie pogłębienie formacji liturgicznej samych kapłanów jak i osób zaangażowanych w parafialnych grupach służby liturgicznej. Kościół w Polsce powinien zrobić wszytko, aby Eucharystia – liturgiczne zgromadzenie wokół Jezusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego – stawało się dla jej uczestników doświadczeniem wiary i rzeczywiście było spotkaniem z Osobą samego Chrystusa. Tego zadania nie jesteśmy w stanie zrealizować bez osobistej wiary i wiary wspólnoty Kościoła, która celebruje Eucharystię zgodnie ustalonymi normami, wyrażonymi chociażby w Ogólnym wprowadzeniu do mszału rzymskiego.

Inspiracje dotyczące programu znajdujemy w nauczaniu Benedykta XVI, zwłaszcza w jego adhortacji apostolskiej Sacramentum caritatis, z której przejęto metodologię oraz klucz tematyczny dla aktualnego programu. Warto przypomnieć też słynny list Jana Pawła II o świętowaniu niedzieli, w którym Papież zauważa, że niedzielna Eucharystia jest najważniejszym wydarzeniem w każdej parafii i dlatego też tak ważne jest formowanie świadomości wiernych o potrzebie świętowania niedzieli jako Dnia Pańskiego, a nie tylko czasu wypoczynku i oderwania od innych zajęć.